De Paul Donners Prijs

De figuur Paul Donners was een geboren Hasselaar, Vlaming in hart en ziel, groot en slank en van de goede tong gesneden. Hij was een opmerkelijk figuur en organisator in de ingenieurskringen in Limburg.

Hij behaalde in 1952 het diploma van technisch ingenieur Mijnbouw aan de Rijks Mijnbouwschool in Hasselt. Ja, zo was de originele naam (die Kamiel Huysmans gaf) aan wat nu “XIOS Hogeschool” heet. XIOS staat voor Expertisecentrum Industrie Onderwijs en Samenleving.

Na een kortstondig verblijf als ingenieur bij de Kolenmijn van Zwartberg trad hij al snel in dienst bij AIB en richtte hiervoor het Keuringsbureau Limburg op ten huize, in de Berkenlaan 45 te Hasselt. Paul bouwde de dienstverlening snel uit in een toen nog industriearme provincie. Hij was nooit verveeld met vragen over veiligheid – hij was de raadgever. Hij klom zelf op de kraanmasten van Savelkoul en Kumpen om kabels te controleren, hij liep door de mijngebouwen alsof het zijn achterkeuken was. Hij was de drager van alle nieuws uit de bedrijven. Hij was de graag geziene gast, hij was overal en altijd aanwezig, een PR-man maar zonder die titel mee te dragen; op zijn kaartje enkel “AIB-Limburg”.

In de jaren 50 sprak Paul Donners als volgt een vergadering van ingenieurs toe: “Wij hebben een vereniging opgericht, gij zijt ondervoorzitter, gij secretaris, gij penningmeester en ik ben de voorzitter!”. Zo werd de toenmalige VIK opgericht in Limburg.

Zo was hij ook de man van alle feestorganisaties in de prille VIK-Limburg, opgericht in 1950. Vanuit zijn uitgesproken flamingantische sympathieën had hij ook zeer snel toenadering gezocht tot de nieuw opgerichte ingenieursgroepering in de Hasseltse Philips kringen van stichter voorzitter Omer François. Hij was de verbindingsman en droomde toen reeds van een grote ingenieursassociatie.

Paul Donners was met Carlo Vrancken de afgevaardigde in de ingenieursraden van de “Nationale Unie van Technisch Ingenieurs”. Elke maand trokken ze samen op naar Brussel – Le Char D’Or” om als enige Vlamingen in hun eigen taal de belangen van de VIK te verdedigen – dikwijls tot ergernis van de Franstalige voorzitters als Muller, De Moor en anderen.

Een ander Donners stokpaardje was de vorm en inhoud van de eindwerken die de kandidaat technisch ingenieurs opgedragen werden. Voor hem en de VIK waren deze van veel te laag niveau - beperkend tot tekenoefeningen en wat opzoekwerk tijdens de tekencursus. Hij ijverde voor en verkreeg van de Hogeschool zijn gelijk en zo werd een begin gemaakt van bedrijfsgebonden opdrachten.

Paul Donners, stichter-voorzitter, heeft zijn grote droom van de grote VIK-fusie niet meer meegevierd. Een tragisch ongeval op weg naar huis, komend van een professionele samenkomst, maakte een bruusk einde aan een korte maar intense levensloop waarbij nog zoveel op het programma stond, onafgewerkt.

Ter zijne nagedachtenis werd in 1989 zijn naam verbonden aan de prijs voor het beste eindwerk in de opleiding industrieel ingenieur in Limburg. Bedankt rechtgeaard ingenieur, bedankt mijnheer de voorzitter, bedankt Paul Donners.